De Belgische wielrenner Eddy Merckx wordt vaak beschouwd als de grootste wielrenner aller tijden. Met een indrukwekkende palmares van overwinningen in grote wedstrijden zoals de Tour de France, de Giro d’Italia en de Ronde van Vlaanderen, is het moeilijk voor te stellen dat er ooit een keer was dat Merckx niet won.
Die keer vond plaats tijdens de Ronde van Lombardije in 1973. Merckx stond bekend om zijn dominantie in het peloton en werd gevreesd door zijn concurrenten. Hij had de race al drie keer eerder gewonnen en was vastbesloten om zijn titel te verdedigen.
Maar tijdens de race kreeg Merckx te maken met een onverwachte tegenslag. Hij kreeg last van maagkrampen en kon niet het tempo van de kopgroep volgen. Ondanks zijn pogingen om terug te komen, slaagde Merckx er niet in om de kloof te dichten en moest hij genoegen nemen met een teleurstellende negende plaats.
Het was een zeldzaam moment van zwakte voor de legendarische renner, die normaal gesproken bekend stond om zijn onverzettelijkheid en doorzettingsvermogen. Maar zelfs de grootste kampioenen hebben wel eens een mindere dag.
Merckx zelf beschouwde de race als een harde les en een herinnering dat hij niet onoverwinnelijk was. Hij nam de nederlaag sportief op en kwam sterker terug in de volgende races. Uiteindelijk zou hij nog vele overwinningen behalen en zijn status als een van de beste renners ooit bevestigen.
Hoewel de keer dat Merckx niet won misschien een zeldzaamheid was, toonde het aan dat zelfs de grootste kampioenen menselijk zijn en soms te maken krijgen met tegenslagen. Het maakte Merckx alleen maar menselijker en zijn prestaties des te indrukwekkender.